Al sinds jaar en dag ben ik een groot liefhebber van muziek. Helaas speel ik geen instrument maar luisteren naar mooie klanken is een bijna constante bezigheid voor me.
Met grote regelmatig bezoek ik een concert of koop ik nog, hoe ouderwets, een cd of lp. Het is een variété van muziek, welke er gespeeld wordt in mijn Spotifylijst. Dat gaat van rustige wegdroomklanken naar bikkelharde metal.
Muziek bij een uitvaart is dikwijls een heel belangrijk onderdeel van het afscheid. Vaak kunnen we aan de muziekkeuze de overleden persoon herkennen. In de beginjaren van mijn uitvaartloopbaan kwamen de traditionele liedjes voorbij. Overigens werd er meestal naar de kerk gegaan en zong er een koor.
Dat had (en heeft) zijn charme. Koorzang kan magistraal klinken in een kerk. De akoestiek is uiteraard geweldig in een statig gebouw zoals een kerk. Door de jaren heen is de kerkgang sterk verminderd, ook bij een afscheid. De koren zijn kleiner geworden. Een verschijnsel van deze tijd. Neemt niet weg dat een goed geoefend koor een meerwaarde kan zijn bij een traditionele uitvaartdienst.
Zoals geschreven, de keuze van liedjes was in de beginjaren veelal van hetzelfde. Denk aan “Waarheen, waarvoor” van Mieke Telkamp of “Vanmorgen vloog ze nog” van Robert Long. Klassiekers in de uitvaartmuziek. Sommige liedjes blijven sterk aanwezig. Bijvoorbeeld: “Time to say Goodbye” van Andrea Bocceli.
Dat snap ik als uitvaartondernemer ook wel. Het is een prachtlied wat elke keer weer binnen komt en een gevoelig snaartje raakt in je vezels. Een typisch lied van afscheid. Ondanks dat ik het al zeer vaak heb mogen beluisteren, blijft het een heel sterk lied. Ik zie de nabestaanden en belangstellenden regelmatig in zichzelf keren als Andrea zijn prachtige stem door de aula laat horen.
Maar word ik zelf wel eens verrast bij een uitvaart door de muziekkeuze?
Een positief uitgesproken “JA”.
Inmiddels heb ik de band Elbow een aantal keer live mogen zien spelen. Dat is niet zomaar. Bij het afscheid van de jonge meid Lisa werd een nummer van Elbow gespeeld: “Lippy Kids”. Ik kende de band een beetje maar gaf er niet veel om. Tijdens de uitvaart kwam het liedje voorbij. Vanaf dat moment had ik een constant gevoel van kippenvel in mijn lijf en werd ik meegezogen in de muziek. Het liet me niet meer los, ben meer muziek van hen gaan beluisteren en uiteindelijk een soort van fan geworden. In 2015 zag ik Elbow op Pinkpop spelen. Enkele jaren na de uitvaart van Lisa. Met mijn ogen gesloten, heb ik staan genieten. Mensen die me kennen zullen me met de handjes wapperend zien staan genieten tussen het publiek. Een traantje wegpinkend maar bovenal een nieuwe creatie van een mooie herinnering om te koesteren.
Het nummer “Big bird in a small cage” van Patrick Watson komt ook elke keer weer binnen. Gedraaid bij het afscheid van een man die te vroeg deze planeet verlaten heeft. “Hurt” gezongen door Johnny Cash, “Twieje Wurd” van Rowwen Hèze, “Shut your eyes” van Snow Patrol bij de uitvaart van een jongere man heeft me groot fan gemaakt van de band. “Enjoy the silence” van Depeche Mode brengt me terug naar de vriendschap met een goeie vriend welke we in 2023 hebben moeten laten gaan. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ach ja, iedereen heeft zijn eigen muzieksmaak. Dat maakt het juist ook zo mooi bij een afscheid.
Een mooi Nederlandstalig liedje, een gabber hardcore nummer of een gedragen klassiek orkest. Het kan allemaal en bovenal niets is gek of vreemd. Het moet passen bij de persoon waarvan we afscheid nemen.
Je mag als nabestaande in het lied mogen stappen en je laten meenemen met de muziek.
De herinnering wordt sterker en krijgt een extra laag.
Hoor je later plotseling ergens een nummer voorbijkomen bijvoorbeeld op de radio of plotseling op Spotify….laat je gedachten dan de vrije loop, denk terug aan je dierbare en glimlach naar het leven.
