Met knikkende knieën
Inmiddels mag ik al 25 jaar mensen begeleiden en helpen. Tegenwoordig wat vaker op de achtergrond. Daarbij help ik mijn collega’s om de uitvaart in goede banen te leiden en te zorgen dat de lijnen uitgezet worden. Daarin voel ik me erg op mijn plek. Het is voor mij wat overzichtelijker, wellicht ook iets rustiger dan als uitvaartleider onderweg te zijn. Maar vanwege de dynamiek van ons vak spring ik waar nodig soms nog wel eens bij in die rol.
Zo stapte ik onlangs in mijn auto om een uitvaart te mogen regelen. Onderweg bekroop mij een gevoel dat ik al een hele poos niet meer had meegemaakt. Kriebel in de buik, een hoofd vol met gedachten, beren op de weg, onzekerheid en knikkende knietjes. Kortom, ik was zenuwachtig.
“Maar waarom dan, Bob? Je weet toch wat je moet doen, hoor ik u denken”. Klopt. Maar als uitvaartbegeleider weet je meestal niet waar je terecht komt. In welke situatie je de komende tijd mag begeven. Het enige dat zeker is, is dat er iemand is overleden en dat de nabestaanden hulp nodig hebben. Die bieden wij dan ook graag met onze kennis en bovenal jarenlange ervaring.
Mensen zullen wellicht vermoeden dat ik een uitvaart tussen de spreekwoordelijke “soep en petatte” door organiseer. Dat is zeker niet het geval. De “knikkende knietjes” zijn na al die jaren telkens een terugkerend fenomeen dat ik nooit heb kunnen afleren. Waarschijnlijk is het een gezonde spanning.
Tja…zo vergeet ik nooit meer dat ik de uitvaart van een familielid mocht gaan regelen. Zelfs toen was ik erg onrustig en wist ik niet goed welke houding ik moest aannemen. Terwijl ik de nabestaanden al mijn hele leven ken. Bizar toch?
Het eerste contact maken is niet geheel mijn natuur. Ik ben eerder een verlegen persoon. Sta liever op de achtergrond dan op de voorgrond.
Feitelijk past dat uitstekend bij het begeleiden van mensen. We moeten er zijn als we er moeten zijn en vooral weg blijven als we er niet hoeven te zijn. Geen opdringerigheid en aandacht trekken onzerzijds. De nabestaanden, bovenal de overledene, speelt een veel belangrijkere rol dan wij.
Toneelspelen is al helemaal uit den boze. Mensen zijn ten tijde van een overlijden erg puur. Als je daar toneel bij gaat spelen, val je onherroepelijk door de mand. De kunst is juist om jezelf te blijven en vanuit een nuchtere visie te denken en te anticiperen. Hoewel ik hobbymatig nog wel eens in een (toneel)rol kan stappen, gebruik ik dat in mijn vak zeker niet!
Misschien is de voor mij gebruikelijke zenuwachtigheid daar een mooi bewijs van. Ik zou een rol aan kunnen nemen voordat ik aanbel bij mensen. Maar ik blijf juist mezelf en daar hoort blijkbaar deze spanning bij. Ben ik eenmaal letterlijk over de drempel dan zakt de spanning snel weg en kan ik 100% aandacht geven aan de mensen.
Onderweg naar de mensen kan ik blijkbaar lastig vertrouwen op mijn kwaliteiten. Ben ik bang om fouten te maken. Eenmaal aan tafel mag ik juist dát doen waar ik wel al 25 jaar op durf te vertrouwen: ik kom namelijk om te luisteren en niet om te vertellen. En dat is nu precies wat deze verlegen man graag doet.
Bob