Inmiddels al vele jaren (en haren) geleden, mocht ik daags na Goede Vrijdag een lieve dame uitgeleide doen. De tijdsgeest moet u zoeken in kerkelijke uitvaarten, begraven en aansluitend een traditionele koffietafel.

Ook in dat jaar was er natuurlijk de Goede Week in de kerk. De week voor Pasen waarin bezinning en spiritualiteit bij de Rooms-katholieken hoogtij vieren. De verrijzenis van Christus wordt gevierd en dat is elk jaar het hoogtepunt voor de gelovige medemens in onze roomse omgeving.

Zo is een van de kerkelijke gebruiken dat de dagen voor Pasen er géén klokken geluid worden in de vele kerktorens die het zuiden van Nederland rijk is. In gesprek met de toenmalige geestelijke van de betreffende parochie, stelde ik de vraag: “waarom luiden de klokken eigenlijk niet?”

De geestelijke keek mij verbaasd, vanonder zijn leuke ronde brilletje, aan en zei “Maar Bob toch, weet jij dat dan niet?” Ik had werkelijk geen enkel idee. Hij vertelde mij het verhaal wat ik tot op de dag van vandaag niet vergeten zal.

Blijkbaar waren de klokken allemaal naar Rome gevlogen om opgeknapt te worden. Dat doen ze elk jaar in de Goede Week. In de nacht naar Eerste Paasdag toe, vliegen de klokken dan weer terug naar hun torens. Onderweg laten ze gekleurde eieren vallen. Die rapen wij dan weer op en zo hebben we met Pasen lekkere eitjes. Daarom luiden er naar de Eerste Paasdag toe dus geen klokken!

De beste geestelijke vertelde mij dit verhaal zonder een spier te verrekken. Geen glimlach, niets. Alleen serieus kijkend vanachter zijn brilletje. Tsja, wat moet je dan denken als niet heel gelovig mens? Om eerlijk te zijn dacht ik dat hij kierewiet was geworden.

Daarna sprak hij de legendarische woorden: “ja Bob, je hoeft niet alles te geloven maar dit verhaal is écht waar. Ik zie je zaterdag weer. Tot ziens.” De geestelijke glimlachte en liep weer terug naar de sacristie. Mij in volle verbazing achterlatend.

Het werd zaterdag. De zaterdag voor Pasen welteverstaan. We gingen de bovengenoemde dame ten grave dragen vanuit de kerk. Normaliter luiden de klokken op hun typische mooie wijze als we naar buiten komen met de overledene. Altijd weer indrukwekkend om dat te horen. Maar dat zou die zaterdag niet zijn omdat de klokken dus in Rome waren, echter…bij het naar buiten lopen, luidde toch de klokken in hun volle glorie…Huh?

Ik liep naast de geestelijke vooraan in de begrafenisstoet en keek hem vragend aan. Hij keek naar mij en ik zag het vuur in zijn ogen. Voordat ik het door had, zei hij binnensmonds enkele woorden welke niet bij een geestelijke passen, maar ik toch kon verstaan.

Een glimlach kon ik niet onderdrukken en ik begreep uiteraard waarop hij doelde. Vermoedelijk heeft de koster nadien op z’n spreekwoordelijke duvel gehad. De klokken hadden nooit aangezet mogen worden op die bewuste zaterdag.

Anderhalve week later sprak ik de geestelijke opnieuw en herinnerde hem aan het bewuste moment bij de uitgeleide. Hij wist precies wat ik bedoelde. Wederom vanuit zijn brilletje kijkend zei hij: “Ach Bob, ik ben ook maar gewoon een mens”. “Dat was niet best wat ik daar mompelde, maar ik vond het heel vervelend dat de klokken luidde”. Een mooie eerlijke reactie. Hij pakte me bij mijn arm, keek me strak aan en zei: “Ik heb geboet Bob, ik heb geboet. 10 Wees Gegroetjes en 10 Onze Vaders en toen heeft ôzze Leeven Hiër mij vergeven en was het weer goed.“

Ik heb er nog vaak hartelijk met hem om mogen lachen. Een prachtige persoon in een voor ons vaak niet te doorgronden wereld. Ik wens u allen: fijne Paasdagen met heel veel eieren en mooi klokgelui.

Bob