Je bekijkt nu Praat erover, niet eroverheen

Praat erover, niet eroverheen

U heeft het vast al gezien of gehoord, de nieuwe campagne van SIRE: praat over de dood, er niet voor wegkijken of, zoals ze zelf schrijven, niet eroverheen praten. “Eindelijk”, was mijn eerste gedachte. Al vele jaren zetten wij ons in om het taboe rondom de dood te doorbreken of in ieder geval te verzachten. Wees laagdrempelig en bovenal, luister naar de behoefte en wensen van nabestaanden.

In de loop der jaren zijn emoties niet veranderd, het praten erover blijft echter wel moeilijk. Dat is uiteraard niet vreemd en heel begrijpelijk. In gedachten wil je wellicht vragen hoe het gaat met iemand maar de woorden komen niet uit je mond. Je weet niet wàt je precies moet zeggen. Bang voor de reactie van een nabestaande of wellicht vrees voor de emotie die het met zich mee brengt. Wilt iemand er wel over praten? Of zal ik maar beginnen over het voetballen dan komt degene eens op een andere tekst…Inderdaad zoals SIRE schrijft: dat zijn dooddoeners!

Wij en onze collega uitvaartbegeleid(st)ers zijn al vele jaren doeners in de dood. Een andere belichting op het woord dooddoener. We mogen mensen helpen en begeleiden rondom de dood. Maar…weten wij dan altijd wat we moeten zeggen??? Vervallen wij dan nooit in clichés??? Was het maar waar…

Het kan zo maar zijn dat mensen verwachten dat we precies weten wat we moeten zeggen en doen. Praktisch gezien leun ik op een heel aantal jaren ervaring, persoonlijk gezien is het telkens een andere situatie. Er bestaan geen richtlijnen over gedrag, houding en gesprek met mensen die pas iemand verloren zijn en in rouw zitten. Dat is aanvoelen, gevoel gebruiken en vooral hopen dat je aan mag sluiten bij de beleving van de nabestaanden.

Om eerlijk te zijn, inmiddels zit ik ruim 20 jaar in het vak maar ik ga nog immer met een kriebel in de buik naar het eerste gesprek met nabestaanden toe. Het is misschien een gezonde spanning maar deze is zeker aanwezig. Eigenlijk overkomt mij hetzelfde als mensen die niet goed weten wat ze moeten zeggen.

Wat doe ik dan om het te doorbreken? Vooral luisteren. Soms kan één vraag al een heel gesprek op gang brengen. Maar geloof me, een stilte kan net zo fijn zijn als een gesprek. Een blik kan soms meer zeggen dan 1000 woorden. Naarmate de tijd verstrijkt, kruipen de kriebels langzaam uit mijn buik en gaat het gesprek en het daarbij behorend afscheid van de dierbare zijn vorm krijgen.

Het is maar een kleine houvast die ik hierboven beschrijf en graag met jullie wil delen. Voor meer informatie is de site van SIRE te bezoeken met fijne en duidelijke tips. Ook kun je met ons gratis wensenboekje het gesprek omtrent afscheid op gang brengen. Toch zal het altijd blijven dat mensen schuw zijn om te praten. Durf vooral en denk niet dat je lastig bent of een domme vraag stelt. Een (kort) moment van oprechte interesse en een luisterend oor kunnen al een groot verschil maken en verdient iedereen.

Binnenkort zullen wij in Saldersbron een gespreksavond houden over dit thema. Op vragen als: “hoe ga ik om met een collega/vriend/kennis die een dierbare is verloren?” of “wat kan ik zeggen als ik een nabestaande tegenkom in de supermarkt in plaats van een andere rij induiken?” zullen we een antwoord op geven.

We zullen dan in een open gesprek, onder leiding van deskundigen, proberen de tips van SIRE en onszelf tastbaar te maken. Houd onze site en socials in de gaten voor de datum hiervoor en wees welkom in Saldersbron om met ons het gesprek hierover aan te gaan. Hier kunt u ook een gratis wensenboekje afhalen of stuur een mail naar office@bobnoten.nl en wij sturen u kosteloos een boekje per post.

Bob

 

 

#sire; #dedoodpraaterover; #dooddoeners; #wensenboekje; #saldersbron

Dit bericht heeft één reactie

  1. Inge

    Prachtig geformuleerd en verteld!
    Ik heb zelf meer last van de keerzijde van deze vraag:
    Hoe leef ik verder als bijna niemand ernaar vraagt en ik terwijl ik er nog zóveel over wil praten niet goed weet wie erover aan te spreken want niemand praat graag over verdriet dus wil ik er dan ook zo weinig mogelijk anderen mee lastig vallen.
    Een voorbeeld wat prachtig en onverwachts vandaag gebeurde. Het kwam ter sprake met een voorbijgangster die ik niet eens goed ken. We spraken 5 á 10 min en als einde zegt ze: dus ECHTE LIEFDE… Het was zo mooi!

    Bedankt !

Geef een antwoord