We’ll meet again

Gisteren kwam het wereldnieuws dat oorlogszangeres Vera Lynn is overleden. Maar liefst 103 jaar oud.

Ik ken Vera niet persoonlijk, maar haar stem is binnen ons vakgebied een graag gehoorde klank. Het nummer “We’ll meet again” komt met enige regelmaat voorbij tijdens een ceremonie. Met name de senioren zien het lied als een herinnering aan een glimlach in bittere oorlogstijden.

 

103 Jaar oud…

Wil je überhaupt 103 jaar oud worden? Dat was eigenlijk de eerste gedachte die in mij opkwam. Natuurlijk wil ik oud worden maar ik zie mezelf dan met 97 jaar ofzo nog graag makkelijk bewegen, helder van geest en up-to-date zijn over zaken die in de wereld spelen. Is dat reëel? Nee, natuurlijk niet, het lijkt zelfs een utopie te zijn.

Alle mensen zullen naarmate ze ouder worden, kwaaltjes krijgen in lijf en leden. Dat is heel normaal en hoort bij ons menselijk bestaan. Door de medische wetenschap worden we echter wel steeds ouder en blijven we ook langer gezond. Maar de dood blijft onvermijdelijk.

In mijn eigen kringetje hebben we nog een heel oude lieve opa. Hij rijdt nog auto, doet zijn boodschapjes, heeft genoeg sociale contacten en bakt met enige regelmaat een heerlijke cake. Actief maar met kwaaltjes. Zijn gehoor is heel slecht, hij heeft altijd last van zijn heupen en soms bekruipt hem het beangstigende gevoel dat hij al heel wat jaren erop heeft zitten. Dat maakt hem angstig omdat hij het leven nog lief heeft. Ik ben ervan overtuigd dat opa toch een mazzelaar is. Ondanks de moeilijkere kanten van senior zijn, is hij vrolijk en graag onder de mensen. Het leven nemen zoals het komt met zijn 94 jaar; hoe mooi is dat?!

En natuurlijk zijn er ook vele ouderen die door ziekte en/of verlies van sociale contacten in een isolement komen. Mensen kunnen geconfronteerd worden met eenzaamheid of een pijnlijke kwaal die het leven lastiger maakt.

Ik ken mensen die wachten op de dood. Er geen angst voor kennen en het zien als een rustpunt in hun leven. “Het hoeft allemaal niet meer, ik heb mijn leven geleefd en het is goed zo.” Dat zijn de mensen die nog helder zijn van geest. De mensen waar de geestelijke gedachtegang verstoord is, leven in hun eigen wereld. En ondanks alle lieve verzorging om hun leven nog dragelijk te maken, kan de dood een welkome metgezel zijn. Ik kan daar geen oordeel over geven. Ik ken immers ook vrolijke dementerenden.

Tja…wat is wijsheid? Wil je weten wat er allemaal staat te gebeuren of laat je het leven komen zoals het komt? Het is een cliché maar niemand krijgt een ‘program van het concert des levens’.

Al hoop ik dat een klein detail uit Vera Lynns prachtige lied een oprechte waarheid zal zijn: “We’ll meet again”. Ik zou namelijk ooit nog wel een keer een praatje willen maken met mensen die ik verloren heb.  Zonder tijdsdruk, helder van geest en zo fit als een hoentje. Maar daar wacht ik liever nog heel wat jaren mee…

Bob

Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Ook interessant:

Zolder opruimen

“Kom, we gaan de zolder eens opruimen.” Thuis werken, thuis studie, thuis zijn, binnenblijven…Hoe krijg je de tijd om? Velen van ons gaan de zolder