We moeten, rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan…

Dat het bizarre tijden zijn, is inmiddels een cliché. Overal om ons heen horen we dat alles vreemd is.

Ondanks deze gedachtegang bespeur ik ook een zekere gewenning bij de mensen. Afstand houden is lastig en we voelen ons bovenal een tikkeltje vreemd. Alsof we mensen ontwijken terwijl dat uiteraard helemaal niet ieders opzet is. Ik betrap mezelf er steeds weer op. Mensen begrijpen de gevraagde afstand die ik aanhoud erg goed. Ikzelf vind het eigenaardig. Ik durf mensen soms helemaal niet aan te kijken. Belachelijk natuurlijk. Op anderhalve meter afstand komen de woorden net zo binnen dan voorheen. Een kwestie van wennen dus, lijkt me zo. We moeten (met elkaar) nog volhouden om dit onderschatte virus onder de knie te krijgen.

Wennen aan uitvaarten regelen heb ik overigens nog nooit gedaan. Elke uitvaart is anders, mensen zijn anders, overledenen zijn uniek dus ook anders. Bij elke melding is het afwachten in welke thuissituatie we nu weer mogen stappen. Vertrouwen krijgen van de nabestaanden is een heel fijne bijkomstigheid. Al zal je daar zelf wel aan moeten “werken”. Werken vind ik überhaupt een raar woord van datgene wat we mogen doen. Ik ben gevoelsmatig bevoorrecht dat ik dit mag doen; zie het zodoende ook niet als werk.

Nabestaanden helpen met het in elkaar puzzelen van een mooi afscheid, in welke vorm dan ook dat is mijn passie! Ik heb respect voor ieders werk. Moet er niet aan denken de hele dag in een vrachtwagen te moeten zitten. Andere mensen vinden dat prachtig. En zo heeft ieder zijn eigen ding. Als je iets mag doen wat je graag doet…dan is dat super! Dat het bij ons uitvaarten regelen is, dat zij dan zo.

In deze tijd is uitvaarten regelen volgens mij niet anders. Het regelen vergt evengoed zijn aandacht en kost tijd. Nabestaanden willen binnen de mogelijkheden toch een mooi afscheid samenstellen. En dat lukt ons gelukkig nog steeds. Onder andere door creatief te zijn met elkaar en dingen te bedenken die waardevol kunnen zijn. Zo kunnen we toch een tevreden gevoel creëren en tot steun zijn voor het verdere verwerkingsproces bij het verlies van je dierbare.

Al is het momenteel wel rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan in onze branche. Het lijkt wel alsof we de sterfgevallen van het héle jaar nu in een paar weken mogen doen. Het virus is dus absoluut méér dan een griepje! Ook voor ons zullen er rustigere tijden komen maar momenteel zijn de mooie woorden van Herman van Veen zeer zeker bij ons van toepassing.

Dus mijn advies lieve mensen: houd jullie aan de voorschriften van het RIVM, let op elkaar en bovenal blijf gezond!

Bob

We moeten, rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan…
Share on facebook
Facebook
Share on linkedin
LinkedIn
Ook interessant:

Zolder opruimen

“Kom, we gaan de zolder eens opruimen.” Thuis werken, thuis studie, thuis zijn, binnenblijven…Hoe krijg je de tijd om? Velen van ons gaan de zolder